MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

ALEKSANDER FREDRO - Ironia szczęścia

 

Ach, kiedym nie znał szczęścia, jakżem był szczęśliwy!
Oklep na szkapie losu trzymałem się grzywy.
Dzień mijał jako tako — jutro się nie śniło,
A przyszło jutro, — fraszka! — To jak wczoraj było.

Nikt mi téż nie zazdrościł, bo zazdrościć czego?
Nikt nigdy nie oszukał, — wziąłby nic z niczego.
Kochanka mnie nie zwiodła, — przyjaciel nie zdradził,
Bo kochanki nie miałem — przyjaciel nie radził.

Żyłem bez troski, trwogi, biedny a poczciwy,
Ach, kiedym nie znał szczęścia, jakżem był szczęśliwy!
Teraz przybyło szczęście, mam żonę, mam dzieci,
Jeden i drugi dukat w sakiewce się świeci,

Mam dom piękny, wygodny, dobrego kucharza,
Pomyślność co godzina przyjaciół przysparza.
Ale o żonę, dzieci, co chwila truchleję,
Na mój majątek różni czychają złodzieje;

Boję się ognia w domu a za domem szkody,
Mam wszystko czego trzeba, lecz pośród swobody
Zawsze lękam się strzały z nieznanéj cięciwy,
O Boże! Jakżem biedny, że jestem szczęśliwy!

 Aleksander_Fredro.

Julia Hartwig ..... Nie idźmy spać.

Nie idźmy spać

Nie idźmy jeszcze spać

póki tak pięknie gra muzyka

nie idźmy jeszcze spać

póki nie świta

Póki umiemy stąpać za krokami nocy

w ciemności z którą szukamy braterstwa

Nie idźmy jeszcze spać

dopóki dźwięki gubią czas

Nie idźmy jeszcze spać

Nie idźmy spać

Julia Hartwig  .

Adam Ziemianin Wybrane wiersze

Kilka wybranych wierszy Adama Ziemianina zamieszczanego juz w moim blogu.... znanego z ciepłego, refleksyjnego stosunku do świata i czlowieka. 

Głowne motywy jego tworczości  to dom, rodzina, miłość, przemijanie, pejzaże.

Sen albo rozmowa z matką

Wybacz mi

że rozmawiam z tobą

tak rzadko

i że widzę cie

już tylko

za zamgloną firanką

Najczęściej 

mówię z tobą 

na migi

w okolicach listopada

Języki migowe świec

zbyt krótko migoczą na wietrze

Kiedyś pewnie

znów się spotkamy

może na Drodze Mlecznej

wtedy wezmę od ciebie

bańkę z mlekiem

(taką tanią emaliowaną)

żeby ci ulżyć

A ty jak zwykle powiesz:

Uważaj

bo nawet tutaj

o mleko trudno 

Adam Ziemianin  

Zielony dom 

Coraz dalej mi do domu 

Wszystkie klucze pogubione 

Dom za rzeką już się rozmył 

Dom zielony z Ogrodowej 

A przecież tam wszystko zostało 

Zegarek ojca obrączka po matce 

Srebrna dziesiątka z Piłsudskim 

Po babci Annie złoty naparstek 

I te spotkania pod balkonem 

Gdy dzikie wino uderzało do głowy 

Gdy przychodziłaś taka piękna 

Wolnym krokiem majowym 

Odkrywaliśmy mowę piwonii 

Kwiecistą i bujną 

Jan Sopel grał na harmonii 

Znaną melodię upojną 

"Ta ostatnia niedziela 

Jutro się rozstaniemy..." 

Skąd Jan harmonista wiedział 

Że nie będzie już takiej niedzieli.

Bieda

Czy świątek czy piątek

Mieszka u nas kątem

Kiedy wyjdzie na swoje

Trudno się domyślić

Wie piąte przez dziesiąte

Że u nas dopiero początek

Że zaczynamy od łyżki

Od widelca

Przyssała się więc

Obłapiła za nogi

I ani rusz

Czasem ma wychodne

Z pokoju do kuchni

Wierniejsza niż

U Żeromskiego rzeka

Więc cóż robić Mario

Klepmy ją

Po zadzie

Przecież oswojona

Adam Ziemianin

Jan Twardowski - Rachunek dla dorosłego

 

Jak daleko odszedłeś

od prostego kubka z jednym uchem
od starego stołu ze zwykłą ceratą
od wzruszenia nie na niby
od sensu
od podziwu nad światem
od tego co nagie a nie rozebrane
od tego co wielkie nie tylko z daleka ale i z bliska
od tajemnicy nie wykładanej na talerz
od matki która patrzyła w oczy żebyś nie kłamał

od pacierza

od Polski z raną

ty stary koniu

Jan Twardowski 

Jonasz Kofta - Bajka 1002-ga

Żył, o Efendi, w pięknym kraju

Kędy gorący, korzenny ląd
Władca - co oprócz innych zwyczajów
Miał tysiąc dwieście czterdzieści żon

(Może się mylę o jedną żonę
Bo wszystkie były zaokrąglone)
Władca nie lubił bałaganu
Intryg, w przedsionku przepychania

Żony więc ponumerowano
Uczciwą drogą losowania

By w usprawnieniach swych nie spocząć
I wszystko mieć w każdej porze
Kazał zbudować kryty taśmociąg
Między haremem a własnym łożem

(Sadzono w taśmę kolejne żony
Włączył - i był zadowolony)
Aż - jak kroniki stare podają -
Taśmociąg zawył, zachrzęścił
Stanął! - A w całym Seraju
Nie było zamiennych części

Wnet po pałacu rozniosło się
Że plan się chyba wali
W łożu jest żona 508
A części nie dostarczyli

(Zawsze są takie kłopoty
Kiedy w rozruchu prototyp)

Władca w sypialni kąt wtulony
Przeżywa nudy dramat
Na taśmie więdną nowe, nie użyte żony
A w łożu wciąż ta sama

Nawet niebrzydki biust ma
Ta moja żona pięćset ósma
Dalej nie można przy dzieciach -
Patrz: van de Velde plansza trzecia

Coraz to nowych doznań
Zapragnął władca jak byle łasuch
We dwoje przecież wiele można
Gdy ma się chwilę czasu

Pierzchło zmęczenie i znudzenie
Haremu masą przerobową;
Cieszył się z tego niestrudzenie
Choć nie był wcale Casanovą

(Rzeczy w szczegółach streścić nie potrafię
Nie popadając w pornografię)

Noc była parna i duszna
Jak zwykle przy miłosnej grypie
Rzekł władca - Wiesz co, pięćset ósma?
Ty chyba jesteś w moim typie

Kiedy poranek okien dosięgnął
Słowik rozśpiewał się w gęstwinie
Szepnął do żony pięćset osiem:
Kochanie, jak ty masz na imię?

Więc został z jedną tylko żoną
To było już dla niego jasne
Jak zachować efektywność wzmożoną
Zmniejszając jednocześnie koszta własne

Bo świat nasz toczy się jednako
A bajki treść nie kłamie
Wciąż ilość nam przechodzi w jakość
A poligamia w monogamię

Jonasz Kofta 

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

. Józef Baran - Mijanie się, przemijanie, trwanie..

 

mijają wieki
a one wciąż fruną
i są dla nas stale te same

zadzierając głowy
niezmiennie mówimy na nie
kawki, bociany, pszczoły

nie próbując odróżnić
kawkę od kawki
bociana od bociana
pszczołę od pszczoły

i one dostrzegają w nas
wciąż tego samego człowieka
żyjącego teraz i przed stuleciami
w tej gatunkowej perspektywie
(może nie tak znów niedorzecznej)

Mijając się a nie przemijając
Istniejemy dla siebie
Bezimiennie ale za to wiecznie

Józef Baran .

Krzysztof Kamil Baczyński - Spotkanie dalekie

 

Dla Z.

Muszę odejść... noce drżą w napiętych żaglach.
Muszę odejść... droga pijana się słania,
płótna wzdyma cisza szalejąca, nagła,
latarniami noc znów elegie wydzwania.

Nie żegnajcie... morze opiło się wiatru,
niespokojne, szarpie grzywy szkła rozbite,
gorzkie bryzgi piany ślady statków zatrą
i odpłynę srebrnym argonautów mitem.

W słonych zmierzchach schodzę na białe wybrzeża,
w szeleszczące puszcze wilgotne jak barwy,
nawołuję w echa,
już mi portów nie żal,
kiedy ciszy lazur w silne dłonie narwę.

Raz się tylko zbudzę jak w dalekiej pieśni,
ty mi wyjdziesz cicho, jak dawniej, naprzeciw,
ręce dasz mi wonne w ciepłym świcie, wcześnie,
pobiegniemy w zieleń wolne, leśne dzieci...

Krzysztof Kamil Baczyński  9. II. (39)

Mary Oliver

 Mary Oliver – amerykańska poetka i eseistka.
 Urodzona10 września 1935 - Stany Zjednoczone. Zmarła 17 stycznia 2019. 
W 1984 roku zdobyła nagrodę Pulitzera za jej najbardziej znaną kolekcję wierszy American Primitive. 

W swoich wierszach poetka jest jakby pośredniczką pomiędzy światem naturalnym i czytelnikami, którym należy przypominać, że są jego częścią i nie powinni pozostać obojętni na jego piękno.

Obserwacja przyrody połączona jest w nich z apelowaniem do czytelnika, by ten podjął próbę godnego życia, by odnalazł siebie w rytmach przyrody.

Mary Oliver

Letni dzień

Kto uczynił świat?

Kto uczynił łabędzia i czarnego niedźwiedzia?

Kto uczynił konika polnego?

Konika polnego, tego właśnie, 

który wyskoczył z trawy

i je cukier z mojej ręki

i porusza szczęka wstecz i w przód, zamiast w dół i w gorę –

który patrzy naokoło olbrzymimi, skomplikowanymi oczami.

Teraz podnosi blade przedramiona i starannie myje twarz.

Teraz otwiera skrzydła i odpływa.

Nie wiem dokładnie, na czym polega modlitwa.

Umiem patrzeć uważnie, umiem padać 

na trawę, umiem klękać w trawie,

i leniuchować i cieszyć się i błądzić polami,

właśnie tak jak spędziłam ten dzień.

Powiedz, co innego powinnaś była robić?

Czy wszystkiemu nie sądzona śmierć, za prędko?

Powiedz, co zamierzasz wreszcie robić 

z twoim jedynym zwariowanym i cennym życiem?

przełożył Czesław Miłosz

Dzikie gęsi

Nie musisz być dobra.

Nie musisz wlec się na kolanach

w pokucie przez setki mil na pustyni.

Wystarczy, że pozwolisz miękkiemu zwierzątku ciała

by kochało to co kocha.

Podziel się swoim smutkiem, a ja ci opowiem o moim.

Tymczasem świat idzie naprzód.

Tymczasem słońce i przeźroczyste kamyczki deszczu

przesuwają się nad okolicą,

ponad prerią i gęstwiną drzew,

ponad wzgórzami i zakolami rzek.

Tymczasem dzikie gęsi, wysoko w czystym błękicie,

kierują się jeszcze raz w stronę domu.

Kimkolwiek jesteś, nawet jeśli dręczy cię samotność,

świat ofiarowuje się twojej wyobraźni,

woła cię jak dzikie gęsi, szorstko i podniecająco,

ogłaszając wielokrotnie twoje miejsce

w rodzinie rzeczy.

Mary Oliver.

***przemijanie / Jolanta Kozica /

***przemijanie

nie ma takiego brzasku
który nie ubrałby się w jasność świtu

nie ma takiego świtu
choćby najpiękniejszego i pełnego obietnic
który przetrwałby do południa

nie ma takiego popołudnia
którego nie zasłoniłyby cienie wieczoru

nie ma takiego dnia
który nie spocząłby w grobie nocy

przemijanie z każdej chwili 
zjawę powstałą czyni
dni przepadają cicho na zawsze
przyszłość nie jawi się kształtem
jedyną rzeczywistością czasu 
jest obecna chwila...

/Jolanta Kozica/

DONKI ŚWIAT WSPOMNIEŃ.

 

Trochę będą skaczące te moje wspomnienia..... dzisiejsze są jakby kontynuacją wspomnień o Powstaniu Warszawskim z mojego blogu z dnia  6 sierpnia b.r. .

jest to zachowana przeze mnie w dysku zewnętrznym kopia listu z 31. 10. 2010r. do Pana Jacka  -  mieszkającego kiedyś w W-wie, w jednym z domow Wawelberga, obecnie w Australii. Jego siostra  jest nadal mieszkanką odbudowanego po wojnie domu Wawelberga.  

Kręci prywatnie film o Warszawie dawnej i obecnej.... przeczytał gdzieś moje opisy powstania na Woli / chyba w Klubie Seniora / i zwrócił się do mnie byn szerzej opowiedziała o swoich losah....  chciałby umieścic je w tym filmie. 

Nie skracając, ani zmieniając podaję treść tego, skopiowanego listu do P. Jacka. 

 Drogi Panie Jacku!

Bardzo mnie Pana list ucieszył i zainteresował.  Oboje – mieszkańcy Woli, mimo że urodzeni w innych epokach historycznych mamy jednakowe korzenie – domy Wawelberga. 

Losy jednak zupełnie inne i domy już też nie te Panie Jacku.

Fragment podwórka..... ale piaskownicy, w której się bawiłam  już nie ma.

Identyczne jak kiedyś wejście od ulicy.....  po prawej stronie byla tzw. wówczas mydlarnia, do której babcia mnie  nieraz posyłala ... 

Odzieży zachodniej nie było w czasie okupacji.... Żydzi chodzili po podwórkach i sprzedawali starzyanę.

W latach sześćdziesiątych odważyłam się pierwszy raz (i chyba ostatni ) skonfrontować swoje wspomnienia domów Wawelberga z lat czterdziestych z ówczesnymi.  Niestety nie było tam ani małej kilkuletniej dziewczynki, ani tej już bardziej dorosłej, dziewięcioletniej. Moje miejsce zabaw - podwórko nie budziło we mnie żadnych wspomnień. To nie było moje podwórko......… chyba nie powinno się wracać w miejsce dzieciństwa z nadzieją, że ono na chwilę odżyje. Nic nie może być takie same po dwudziestu latach.  

Nie wchodziłam już do klatek schodowych. Chcę Panu powiedzieć, że mnie wtedy jako dziecku nie przeszkadzały punkty sanitarne na korytarzu, bo to było jakby od zawsze. 

Pamiętam natomiast mieszkanie dwupokojowe, z starymi, porządnymi, ciężkimi meblami i stojącym dużym zegarem, babcię wdowę, brata o rok starszego i mamusię, też od 1939 roku wojenną wdowę, walczącą dzielnie o przetrwanie i utrzymanie naszej gromadki. 

Nie pamiętam byśmy cierpieli biedę, żyliśmy jak wszyscy i mimo okupacji nie miałam nieszczęśliwego dzieciństwa….nie odczuwałam braku lalek, zabawek…. ..... ....... koleżanki na podwórku też ich nie miały. 

Ale za to w trzeciej klatce na parterze była świetnie jak na tamte czasy zaopatrzona biblioteka dla dzieci i młodzieży…. i od piątego, szóstego roku życia byliśmy z bratem stałymi jej czytelnikami.. 

Mama i babcia wieczorami po ułożeniu nas do łóżek - siadywały latem z sąsiadkami pod oknami na ławce…. do tej pory słyszę dochodzące przez otwarte okno odgłosy ich rozmów. Okupacja powodowała, że mieszkańcy naszej klatki schodowej byli zżytą społecznością…. nikt nie obawiał się policjanta mieszkającego na parterze, podkarmiano wspólnie z nim żydóweczkę Lodzię wędrującą od mieszkania do mieszkania. Miał córkę zbliżoną wiekiem do Lodzi.

Między pierwszym, a drugim piętrem, albo drugim a trzecim na korytarzu znajdowała się skrzynka z licznikami prądu, która służyła jako schowek podziemnych gazetek. Ktoś te gazetki dostarczał, a czytali je wszyscy, pewnie i policjant również. 

Jednego nie zapomnę – strachu, który nam wtedy ciągle towarzyszył. Na ulicach bardzo bałam się mundurów niemieckich, rozumiałam już co znaczą łapanki uliczne i domowe. 

W naszym mieszkaniu - dwukrotnie pamiętam przechowywaliśmy w nocy, w jednym z pokoi z drzwiami zastawionym szafą kilkanaścioro młodych chłopców i dziewcząt zebranych z całego domu bo spodziewano się nocnych aresztowań. Szczęśliwie do tego nie doszło. Pamiętam natomiast śmiechy dobiegajace w nocy z tego pokoju i uciszającą ich zdenerwowaną babcię

Nie zapomnę nalotów nocnych. Syreny - alarm, ubieranie się w biegu, szybkie zbieganie do piwnicy, koniec alarmu – wrócą, nie wrócą. I ta moja biedna mama z dwójką dzieci i babcią staruszką, pilnująca by wszystko przebiegało jak najsprawniej. 

Potem powstanie - osobny rozdział. Piąty sierpień. Rzeź, która na zawsze pozostanie w pamięci. Długo by o tym opowiadać. Ale przeżyliśmy. Po powstaniu kolejno dwa miesiące w Strzykułach, majątku ziemskim pod Warszawą, gdzie właściciel udostępnił uciekinierom prycze ze słomą w folwarcznym pomieszczeniu dla służby, potem Ożarów, Łowicz i wieś Górki pod Łowiczem. Tam w małej chałupinie, przylegającej do muru cmentarza / nocami pod tym murem odbywały się egzekucje / doczekaliśmy wkroczenia wojsk radzieckich. 

Po dalszej tułaczce, zakończonej na dobre w Gdyni - mama nie myślała już o powrocie do Warszawy. Nie było do czego. Moja dalsza, dość liczna rodzina popowracała jednak, wszyscy powoli jakoś się urządzili, oprócz jednego z wujków, który stracił w powstaniu syna jedynaka i wielki majątek. Rzucił się pod pociąg gdy upewnił się ostatecznie, że jego ukochany syn nie żyje i dowiedział się od jego kolegów, gdzie poległ i kiedy. 

A potem – jak wszystkim, nie było lekko, mama bardzo dużo pracowała po godzinach /co teraz się uważa za normalne / i dała jakoś z trudem radę nas wykształcić. Ja skończyłam chemię na politechnice, brat ichtiologię w WSR w Olsztynie. Mieszkałam w Gdyni 22 lata.  Ale losy rzuciły mnie na drugi kraniec Polski do Zakopanego, gdzie mieszkamy z mężem przeszło 40 lat w domu zbudowanym w latach trzydziestych XX wieku – przez teścia, przedwojennego majora. Jeszcze coś – mąż urodził się trzy lata przede mną również w domu Wawelberga.

Kilka słów o moich przodkach – dziadek od strony mamy był piłsudczykiem, fabrykantem, no może trochę za szumnie – prowadził małą fabryczkę garbarską, zadłużył się u Żydów i zbankrutował. Przy jego fantazji musiał zbankrutować. Miewał kosztowne pomysły, np. przejażdżki na białym koniu ulicami Warszawy, zakłady na wyścigach konnych. Ale posiadając przyznaną mu przez Piłsudskiego emeryturę - do końca życia powodziło mu się nieźle.

Tata też był człowiekiem nietuzinkowym. Pochodził z kieleckiej wsi. W wieku 15 lat uciekł z domu i podając się za starszego niż był zaciągnął się do legionów. Legioniści pomogli mu zdobyć wykształcenie, po wojnie był pracownikiem sejmu - rozstrzelany przez Niemców jako zakładnik w pierwszych miesiącach wojny 1939r. Mama – warszawianka po przedwojennej Szkole Handlowej, bardzo surowo wychowywana przez dziadka. Dlatego własnym dzieciom zostawiała dużo swobody.      

Tata męża miał bardzo ciężkie i ciekawe życie, uczestniczył w trzech wojnach: rosyjsko japońskiej w 1905r., światowej w 1914 - 1918r i II światowej w 1939r.. Kiedyś jego historię opisałam w dokumentalnym fotoreportażu , jeśli byłby Pan nim zainteresowany mogę go przy okazji przesłać - zdjęcia z komentarzami na które Pan natrafił w internecie nie pochodzą z blogu, tylko z wielo tematycznego forum o nazwie Cafe Klub Seniora. Moje wpisy o domach Wawelberga pochodzą z 2008r..... przy okazji Pana listu przypomniałam sobie o nich. Co do blogów jako takich - owszem prowadzę dwa blogi poetyckie, z poezją znanych i nieznanych poetów. Jestem wielką miłośniczką poezji. 

Zaciekawił mnie Pana film, chętnie bym go obejrzała….jak rozumiem oparty jest na faktach autentycznych. Niestety nie znam języka angielskiego, więc obejrzenie go z płyty nic by mi nie dało.  Czy już ukończony?  Dlaczego zamieszkał Pan w Australii?  Czy osiadł Pan tam na stałe?  Córka jednak jak Pan pisze wybrała Polskę i czwarte pokolenie rośnie na Górczewskiej 15.–.Gratuluję.  Mój syn, trochę młodszy od Pana, też od dwóch lat jest dziadkiem.  Czyli nas o zgrozo uczynił pradziadkami.

Przepraszam, że odpisuję z opóźnieniem, ale by zmieścić to co powyżej - pisałam ten list z doskoku przez kilka dni. Wyobrażam sobie jak Pan się znudził. Ale tak to ze mną jest, jak już zacznę pisać, to trudno mi skończyć. 

Pozdrawiam serdecznie. A. Z. 

PS. Co do Facebooka też nie jestem przekonana, ale zrobił się tak popularny, że po prostu nie wypada w nim nie być. 

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Julian Tuwim - Fragment poematu "Kwiaty polskie":

     (...) My country is my home. Ojczyzna

Jest moim domem. Mnie w udziele
Dom polski przypadł. To - ojczyzna.
A inne kraje to hotele.

Mój dom. Mieszkanie. Pokój. Biurko.
A w nim (pamiętasz?) ta szuflada,
Do której się przez lata składa
Nie używane już portfele,
Wygasłe kwity, wizytówki,
Resztki żarówki, ćwierć-ołówki...
Leży tam spinka, fajka, śrubka,
Syndetikonu pusta tubka,
Jakaś pincetka czy pipetka,
Stara podarta portmonetka.
Kostka do gry, koreczek szklany.
Bilet na dworcu nie oddany,
Szary zamszowy futeralik,
Zeschły pędzelek, lak, medalik,
Przycisk z jaszczurką bez ogona,
Legitymacja przedawniona,
Brązowe pióro wypalane
Z białym napisem "Zakopane".
Korbka od czegoś, klucz do czegoś,
Lecz już oboje "do niczegoś"
Słowem, wiesz, jaka to szuflada...

A gdy jej wnętrze dobrze zbadasz,
Znajdziesz tam małe zasuszone
Serce twe, w gratach zagubione...
Więc nie wyrzucaj nic, nie sprzątaj...
Przyda, nie przyda się -- niech leży.

Oszczędzaj graty przy "porządkach"
W takich szufladach i zakątkach,
Boś z każdym cząstkę życia przeżył
I trwasz, nie wiedząc, z tą starzyzną...
Jak z tą szufladą, tak z ojczyzną:

Nic nie wyrzucisz. Coś ci wzbrania
Przetrząsnąć lamus przywiązania
I "niepotrzebne", "nieużyte"
Usunąć. Niech zostanie z tobą.

Zabobon, mówisz? Tak, zabobon...
Ludzie uczeni zwą to - mitem.
I z tej codziennej mitologii
Nagłych, z zaułka, zjawień, olśnień,
To z barwy, z linii, to z melodii
Chwila ojczyzną ci wyrośnie.

Julian Tuwim.

Emily Dickinson - Nie, nie znam samotności

Nie, nie znam samotności -

Odwiedzają mnie goście -
Nieprzeliczone zastępy -
Drwią sobie z drzwi zamkniętych -

Nie mają szat ani imion -
Almanachów - ni krajów -
Lecz nieokreślone domy
Jak gnomy -

Kurierzy w moim wnętrzu
Dają znać, że są w drodze -
Odejścia nie ogłaszają -
Bo nigdy nie odchodzą -

Emily Dickinson 
Tł. Ludmiła Marjańska