Hartwig Julia *** (Gdzie są te listy...)

Gdzie są te listy, w których ktoś napisze:

Czekamy na ciebie, a przy nas łagodność, spokój i ogród szumiący drzewami.

Tutaj milczenie nie będzie przymusem, ani nie będzie przymusem rozmowa.

Gdzie są te sny, w których znajdziemy pokrzepienie,

gdzie tarasy pochmurnych zamków nad brzegami rzek

i gdzie niewytłumaczone szczęście kołyszące nas jak rytm pociągu

w drodze do bezpiecznego schronienia, w którym nie mieszka potwarz ani nóż.

I gdzie jest miejsce dla szaleńca, który wzgardził zdrowiem,

dla wszystkiego, co nagłe,

dla błyskawicy, burzy, lecącego meteorytu.

Gdzie schron dla wygnańców i ich wyobrażeń o tym, czym może być świat i oni sami.

Gdzie jest miejsce dla drzewa, które pamięta dawne losy drzew,

dla zwierzęcia, które nie zapomniało o swoim dawnym królestwie

i dla małych rybek, które łowiliśmy rękami jako dzieci na piaszczystym brzegu morza.

Gdzie jest miejsce dla skargi i odmowy, dla godności i lojalnej przyjaźni,

gdzie są nie wydeptane ścieżki w lesie i prosta droga do nieba.

Gdzie jest wiara płynąca nie z uciemiężenia, ale z siły i nie lekceważenia rozumu.

Gdzie jest świadectwo pełne i wiarygodne,

które nie boi się śmiechu ani szyderstwa.

Hartwig Julia. 

Krzysztof Kamil Baczyński - Piosenka

mal. Gustave Dore

Piosenka

Wprost, na przełaj, przez pola zardzewiałe zmierzchem

pojedziemy w głąb nocy, smutni Don Kiszoci,
po to tylko, by kiedyś (może w baśni progu)
rozerwał nam świadomość zabłąkany pocisk

Nasze istnienie cierpkie jest, na pół przytomne,

czekające na nowość - nastanie nieznane.
Lękiem w noc wyczekiwań serce pięścią bije,
nie wie, czy błądzić dalej, czy czekać na ranek.

Wiatraki rozszalałych, wirujących myśli

drą nam jaźnie purpurą, powstających godzin.
Los nasz tętni, za słońca ukryty zachodem,
zbudzi się może szczęściem w jutrzni słońc narodzin.

Szczęścia jest tylko tyle, ile go wymarzysz,
kiedy ręce ugrzęzną ci palcami w błocie.
Ty!... pamiętaj o baśni, co cię kiedyś zbawi,
lecz nie walcz o nią z ludźmi, smutny Don Kiszocie.

Krzysztof Kamil Baczyński

TARAS SZEWCZENKO. " Do Polaków" "Testament"

 

Dziś mija czwarta rocznica wybuchu  wojny pomiędzy Rosją a Ukrainą. 

Przypomnę z tej okazji  postać uznawanego za wieszcza narodowgo, najważniejszego poety Ukrainy, - Tarasa Szewczenko. / 1814 r - 1861r  / 

 Urodził się jako chłop pańszczyźniany w dobrach polskiego magnata. W dziewiątym roku życia Taras Szewczenko stracił matkę, w jedenastym -ojca. Jako dziecko był pastuchem wiejskim. Słuchał wędrownych kobziarzy, bandurzystów i lirników, którzy śpiewali pieśni o przeszłości Ukrainy. Kiedy tylko mógł malował. Tym zwrócił na siebie uwagę swojego pana, który zapragnął mieć w nim własnego pańszczyźnianego malarza. Razem z nim wyjechał do Petersburga. Tam na jego talent zwrócili uwagę ukraińscy artyści. Zebrali pieniądze i wykupili go z niewoli pańszczyźnianej. 22 kwietnia 1838 roku Szewczenko stał się wolnym człowiekiem.   Po swoim wyzwoleniu Szewczenko intensywnie uzupełniał wykształcenie, pochłaniał literaturę rosyjską i polską, czytał Mickiewicza w oryginale. Studiował nauki przyrodnicze, odwiedzał muzea i teatry.

10 lat spędził na zesłaniu w carskiej armii w Orenburgu. Poeta, dramaturg, prozaik, malarz żył ledwie 47 lat. ( jedynie dziewięć lat ze swojego 47-letniego życia spędził jako człowiek wolny )

Poprzez swoją działalność literacką, Taras Szewczenko zaliczany jest do wieszczów narodowych Ukrainy. Poetę określa się jako niezłomnego budowniczego ukraińskiej świadomości narodowej i niepodległości. W narodowej literaturze ukraińskiej, Taras Szewczenko uważany jest za bohatera narodowego, proroka i wieszcza, a jego literacka spuścizna otoczona jest szczególną opieką i kultem.

mal.Taras Szewczenko 1842

DO POLAKÓW

Gdyśmy byli kozakami,
Unii nie było
Z wolnymi braćmi Polakami
Wolno się nam żyło.

Kwitnęły stepy nam wesoło,
Kwitły sady nasze,
Niby lilie w około,
Tak to, bracie Lasze.

Dumne były matki nasze,
Bo wolnych rodziły.
Tak, mieliśmy, bracie Lasze
I wolność i siły.

Ale oto w imię Boga
Przyszli Jezuici,
Zapalona chata droga,
A my krwią obmyci!

O, tak bracie! W imię Boże
Raj nasz zamącili,
I rozlało się krwi morze,
A chatę — spalili...

Schyliły się łby kozacze
Jak zdeptane trawy,
Ukraina płacze, płacze
Zmarnowanej sławy.

Pomarniało głów bez liku
A ksiądz wyśpiewuje
Głośno w obcym nam języku
Swoje Alleluje!

Tak to, tak to bracie Lasze,
Księża i panowie
Rozsiekali drużbę naszą
Mieczem po połowie.

Podaj-że rękę kozakowi
I szczere serce jemu daj,
Dopomóż, bracie, wygnańcowi
Odtworzyć dawny, cichy raj!

Taras_Szewczenko.

Testament

Kiedy umrę, prochy moje

 Złóżcie na mogile,

 Pośród stepu szerokiego,

 W Ukrainie miłej:

 Niechaj widzę łany, pola,

 Dnieprowe urwiska,

 Niechaj słyszę, jak Dniepr huczy,

 Wre i pianą ciska!

 A gdy spłynie z Ukrainy

 Ku morzu krew wroga, —

Wszystko rzucę i polecę

 Do samego Boga

 Na modlitwy. A póki co —

 Nie uznaję Boga!

Pochowajcie i wstawajcie,

Pozrywajcie pęta,

Niechaj wrażą krwią skropiona

Wstanie wolność święta!

A wówczas mnie w tej rodzinie

Wielkiej, wolnej, nowej,

Chciejcie wspomnieć choć cichemi,

Lecz dobremi słowy.

 1845.25.XII.

Wisława Szymborska - Łańcuchy -

Łańcuchy

Dzień upalny, psia buda i pies na łańcuchu.

Kilka kroków opodal miska pełna wody.

Ale łańcuch za krótki i pies nie dosięga.

Dodajmy do obrazka jeszcze jeden szczegół:

nasze o wiele dłuższe

i mniej widzialne łańcuchy,

dzięki którym możemy swobodnie przejść obok.

Wisława Szymborska

Tadeusz Różewicz - Walentynki (fragmenty) -

                            

Tadeusz Różowicz 

o święcie zakochanych:

I
w dniu Świętego Walentego
roku pańskiego 1994
słuchałem ćwierkania
pani redaktorki "radia bzdet"
z czarnej skrzynki
promieniował ciepły głos

cip cip cip cipki
- tak wabiły gospodynie
w przedpotopowych czasach
drób - kurki i koguciki
kikiriki

cip cip cip dziewczynki
życzymy wszystkiego naj naj naj
wszystkim zakochanym
bo to dzisiaj ich święto

cip cip cip

szaleństwo w wielkich domach
towarowych
Amerykanie kupują Amerykankom
biżuterię bieliznę słodycze
wszystko w kształcie
czerwonego serduszka

epidemia "ejds" sprawiła
że obyczajem stało się
wręczanie zakochanym prezerwatyw
ozdobionych serduszkami
wisiorki w kształcie serduszka
bombonierki

21-letni chłopak (w kształcie serduszka?)
zamordował czteroletniego synka
na pytanie dlaczego to zrobił
młody ojciec odpowiedział
"tak długo i głośno płakał
aż mnie zdenerwował"
jego 16-letnia żona
powiedziała płacząc
"wiem że źle zrobił
ale ja go kocham"

II

w dniu Świętego Walentego
roku pańskiego 1995
w czarnej skrzynce nawija damski głos
kochajmy się bezpiecznie

(…) homo sapiens
potrafi inną istotę
doścignąć zabić
obedrzeć ze skóry
i zjeść
ludzie i małpy
są trawożerne
mięsożerne owadożerne
i owocożerne
człowiek nie jest
drapieżnikiem
ale
miałem nieprzyjemność
bycia w rzeźni

(…) luka w życiu rodzinnym
chłopiec chciałby mieć tatusia
który mieszkałby w domu
zawarliśmy z synkiem pakt
że kiedy jakiś tatuś zamieszka
w domu
będziemy go lubić
będziemy lubić takiego tatusia
który będzie spełniał
wszystkie warunki (…)

Tadeusz Różewicz

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

 

Ps. Przepraszam - w dacie na zdjęciu dołożyłam niechcący o jedną szóstkę za dużo.... Julka za rok będzie  zdawała maturę. Zostawię więc jej tą szóstkę.... .choć ma ich dużo,ale mówi się, że od przybytku glowa nie boli. . 

Urszula Kozioł - Więc mnie opuszczasz?

Edvard Munch

                                                                          

Więc mnie opuszczasz?

Więc cię opuściłam?
 
Złączeni
już osobniejemy?
 
Nasze ciała przywołują się.
Jeszcze nie wiedzą

że już prawie nie bywamy u siebie.
 

Ale coś przecież we mnie pozostało
z twego patrzenia
coś z mojego w tobie
 
czemu się jeszcze cofasz o słowo?
Zostanę obok.
 
Więc tak pójdziemy
— nie serce w sercu —
lecz ramię w ramię
noga za nogą?
 
Pozostaniemy z sobą
na pamięć?
Pojąć nie mogę!

Urszula Kozioł.

Jorge M. Bucay - Definicja miłości

Argentyński pisarz, z wykształcenia lekarz psychiatra i psychoterapeuta jest jednym z najbardziej znanych na świecie. Mieszka i pracuje w Argentynie, dzieląc czas pomiędzy praktykę lekarską oraz konferencje, seminaria i wykłady w Ameryce i Europie. Poza tym pisze książki, artykuły, uczestniczy w audycjach radiowych i programach telewizyjnych o tematyce psychologicznej. W rodzinnej Argentynie, do dzisiaj uważany jest za jednego z najlepszych

 psychologów. 

Bucay podkreśla, że celem życia jest osiągnięcie samostanowienia (samozależności), a nie bycie idealnym. 

---

Definicja miłości

Chcę, żebyś mnie słuchał, ale mnie nie osądzał.
Chcę, żebyś mi pomagał, ale bez intencji decydowania za mnie.
Chcę, żebyś o mnie dbał, ale nie odbierał mi znaczenia.
Chcę, żebyś mnie zachęcał, ale mnie nie popychał.
Chcę, żebyś mnie wspierał, ale nie brał mnie na swoje barki.
Chcę, żebyś mnie chronił, ale mnie nie oszukiwał.
Chcę, żebyś znał moje wszystkie sprawy, również te, które wcale Ci się nie podobają.żebyś je akceptował i nie starał się ich zmieniać.
"Chcę" zamiast "muszę": nie rób rzeczy z przymusu, ale z wyboru..
Chcę wiedzieć, że mogę na ciebie liczyć bez żadnych warubków


Prawdziwa miłość oznacza szanowanie wolności drugiej osoby, a nie jej kontrolowanie.

Nie można prawdziwie kochać innych, nie kochając najpierw siebie.

Wiersz miłosny.... Z poematu ludu Thai pod tytułem: "Zlecenia dawane ukochanej w chwili rozstania"

Tajowie – naród azjatycki należący do grupy ludów tajskich, posługujący się językiem tajskim.  Dominującą wśród nich religią jest buddyzm. Tajowie zamieszkujący Tajlandię pod względem lingwistycznym nie są jednorodni, oprócz centralnego i funkcjonującego jako oficjalny języka środkowo-tajskiego, opartego na dialekcie Bangkoku w powszechnym użyciu jest język południowotajski, 

Z poematu ludu Thai:

"Zlecenia dawane ukochanej w chwili rozstania"

Cóż dam ci jako porękę mej miłości?

Tkanina spłowieć może na słońcu,
Gitara połamać się może.
Uncja srebra ciebie nie warta,
A na talent srebra mnie nie stać.

Weź tedy, moja najmilsza, tą gitarę z brązu,

A patrząc na nią będziesz myśleć o mnie,

Łatwiej też rozpoznać się zdołamy.
Przechowuj ją troskliwie.
Zabawiaj nią twe dziecko, gdy zapłacze.
Przywiąż ją do uzdy konia,
Żeby zabrać ją ze sobą, jeśli umrzesz

Skoro nie możemy pobrać się latem,
Cierpliwie oczekujmy nadejścia zimy.
Skoro nie możemy pobrać się za młodu,
Czekajmy, aż zostaniesz wdową.

Gdybyś nawet dwakroć i trzykroć owdowiała,
Z szyją od trosk pomarszczoną,
Piękniejsza będziesz dla mnie niż młoda dziewczyna
O licach bardziej różowych niż niegdyś,
Zwinna jak za czasów twej młodości.
Nie dopuść, aby betel*
zwiądł w twoim koszyku,
Nie pogub listów moich, przechodząc przez wioski.
Nie zapomnij mnie nigdy, choćbyś się dziewięć razy narodziła
Żyjąc wśród obcych, z dala od twej wsi rodzinnej.

*Betel – najpopularniejsza używka w Azji  po alkoholu, tytoniu i kawie. 

Przełożyła Maria Kurecka

Julian Tuwim - Intymny wiersz

Warto, warto żyć,
Dziś znowu kupiłem flakonik,
Roztarłem kroplę na dłoni
I przeszłość wieje nad nami
Bzami.
Wtedy pachniałaś bzami,

Warto, warto żyć.
Mgławo jest za oknami,
Zaraz listonosz zadzwoni,
Ustami przypadam do dłoni,
Całuje cień twojej woni.

Przyjdziesz — będziemy sami,
Jedyni i zakochani,
Chłonąc z czułością perfumy
W miłym uśmiechy intymnej zadumy:
"To my? Ja — i ty?"
Wiesz? Wzdycham... I przez łzy
Powtarzam: warto, warto żyć...

Julian Tuwim 

 

Charles Baudelaire. " Podróż " cz 1... Wojciech Młynarski - " Dziennik mej podróży."

"Podróż "

I

Dziecku zapatrzonemu w mapy i ryciny

Ziemia zdaje się wielka jak jego pragnienia.

Ach, jakże w świetle lampy ten świat jest olbrzymi!

Jakże mały wydaje się w oczach wspomnienia!

Pewnego dnia ruszamy z rozpaloną głową,

Z sercem ciężkim od uraz i pożądliwości,

Ruszamy, by kołysać w rytmie fal miarowo

Własną swą nieskończoność na mróz skończoności.

Jedni z nas przed ojczyzną uchodzą zhańbioną,

Przed grozą swej kolebki. Są tacy szczęściarze,

Co nim w oczach jedynych na zawsze utoną,

Zdążą umknąć przed Cyrce o trującym czarze.

Zamiast w jej łożu stracić swoją ludzką postać,

Chłoną przestrzeń i fale, nie doznając zdrady.

Słońce będzie ich prażyć, mróz będzie ich chłostać,

Usuwając powoli pocałunków ślady.

Lecz prawdziwi wędrowcy jadą od niechcenia,

Lekko niczym balony wznoszące się w niebo,

Posłuszni wyrokowi swego przeznaczenia,

Zawsze wołają: „W drogę!” nie wiedząc, dlaczego.

Ich chęci przybierają chmur kapryśne formy,

Oni roją, jak rekrut o surmach bojowych,

O rozległych rozkoszach, zmiennych i niesfornych,

Dla których nie ma nazwy w słowach ludzkiej mowy!

Charles Baudelaire.

 

WOJCIECH  MŁYNARSKI " DZIENNIK MEJ  PODRÓŻY "

Śpi w kieszeni gdzieś

Na bilecie tramwajowym parę słów

Dziennik tak nieduży

A bogaty w treść

Porzucany, znajdowany znów i znów

Parę słów rzucam na

Serwetki kawiarnianej brzeg

Zapamiętam każdy szczegół dzięki niej

Choć minie wiek

Bo podróżą piękną życie jest

Odmierza drogę mi 

Od zachwytu do zachwytu

I od łzy do łzy …

Ludzie mówią czasem

Uderz w czynów spiż

Masz nareszcie ciepłą przystań, własny dom

Z tych zapisków masy

Życie swoje spisz

Wydaj, sprzedaj, wyjdzie z tego spory tom

Siadam więc, siadam więc

Oglądam filiżanki dno

Po czym rzucam wszystko, w nową podróż, bęc

Wyruszam, bo

Bo w gładziutkich zdaniach nie da się

Podróży spisać mi

Od zachwytu do zachwytu

I od łzy…

Bo to podróż, podróż pisze mnie

Odmierza drogę mi

Od zachwytu do zachwytu

I od łzy …

I dlatego mam nadzieję

Mam nadzieję, że

Nigdy się nie zestarzeję

Nie zgorzknieję, nie

Póki podróż, podróż pisze życie moje

Podróż pisze życie me

Na zawsze młode, młode wciąż

Bo ja tak chcę…

Wojciech Młynarski

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

Bruno Jasieński (1901-1938)

                            

                                                   

Ernst Ludwig Kirchner 

          ZMOWA  OBOJĘTNYCH       

             Nie bój się wrogów -
w najgorszym razie mogą Cię zabić.

Nie bój się przyjaciół -
w najgorszym razie mogą Cię zdradzić.

Strzeż się obojętnych -
nie zabijają i nie zdradzają, ale za ich milczącą zgodą
mord i zdrada istnieją na świecie.

Bruno Jasieński 

Halina Poświatowska - Trzeba nam dużo prostych słów

 *** 

trzeba nam dużo prostych słów 
jak 
chleb 
miłość 
dobroć 
aby ślepi w ciemności 
nie zgubili 
właściwej drogi 

trzeba nam dużo ciszy 
i w powietrzu i w myśli 
abyśmy usłyszeli głos 
cichy nieśmiały głos 
gołębi 
mrówek 
ludzi 
serc 

i ich bolesny krzyk 
pośród krzywd 
pośród tego wszystkiego 
co nie jest 
ani miłością 
ani dobrocią 
ani chlebem

Halina Poświatowska
 

Horacy - Pieśń I, 11 (Do Leukonoe)

Pieśń I, 11 (Do Leukonoe) 

Nie pytaj próżno, bo nikt się nie dowie,
I babilońskich nie pytaj wróżbiarzy.
Lepiej tak przyjąć wszystko, jak się zdarzy.
Jaki nam koniec gotują bogowie,

A czy z rozkazu Jowisza ta zima,
Co teraz wichrem wełny morskie wzdyma,
Będzie ostatnia, czy też nam przysporzy
Lat jeszcze kilka tajny wyrok boży,

Nie troszcz się o to i… klaruj swe wina.
Mknie rok za rokiem, jak jedna godzina.
Więc łap dzień każdy, a nie wierz ni trochę
W złudnej przyszłości obietnice płoche.

tłum. Henryk Sienkiewicz 

ODA 23

Vitas inuleo me similis, Chloe

Stronisz przede mną, Chloe, podobna sarence,

co matki trwożnej szuka po górskiej ustroni

i lęk odczuwa płonny

przed każdym szmerem w lesie.

Bo czy z nadejściem wiosny listki rozbudzone

potrąci wietrzyk, czy też zarośla jeżyny

mała jaszczurka wzruszy,

już serce drży i nóżka.

A przecież cię nie gonię, by jak tygrys srogi

albo lew getulijski rozszarpać na sztuki:

więc nie wypatruj matki

bo iść za mężem pora.

Horacy, Quintus Horatius Flaccus (ur. w 65 roku p.n.e. w Wenuzji,)

Jeden z największych poetów rzymskich. Syn wyzwoleńca. . Był autorem m.in. krótkich utworów o treści politycznej oraz ośmieszających wady i słabości ludzkie. Poeta debiutował późno, mając 30 lat.

Do najsłynniejszych dzieł Horacego należą Pieśni (znane także jako "Ody" - Odes) o bardzo bogatej tematyce – utwory religijne, biesiadne, wiersze do przyjaciół, wiersze do kochanek, motywy klasyczne i hellenistyczne, refleksje na temat śmierci i radości życia.

Aleksander Krawczuk– polski historyk starożytności o Horacym: „ze swych ostatnich utworów Horacy był dumny." 

Dał temu wyraz w ostatniej pieśni zbiorku:

„Pomnik zbudowałem trwalszy od spiżu

i wyższy od królewskich grobowców, piramid.

Nie zniszczy go ani deszcz, ani wicher,

ani też nieskończony ciąg lat

i czas wiecznie uciekający.

Nie wszystek umrę;

wielka część mej osobowości 

umknie bogini śmierci.

Wciąż jednakowo żywy 

będę rósł sławą u potomnych,

dopóki na Kapitol wstępował będzie kapłan

z milczącą dziewicą, westalką.”

„Mylił się Horacy. Jego wielkość okazała się jeszcze trwalsza. Nie ma już kapłanów rzymskich bóstw i nie ma westalek. Ale pieśni poety wciąż żyją.   Czytają je nad Tybrem i nad Wisłą, nad Wołgą i nad Missisipi, nad Tamizą i nad Amazonką – wszędzie, gdzie sięga europejska kultura.