MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

 

Emily Dickinson - WIERSZE

 

Emily Dickinson

(1830–1886) – amerykańska poetka. 

Uważana za jedną z najwybitniejszych postaci w historii amerykańskiej literatury pięknej znana z nowatorskiego stylu, wierszy o miłości, śmierci i duchowości. 

Najbardziej tajemnicza poetka w historii..... praktycznie całe życie spędziła w domu, prawie nie podróżowała, prowadziła dom i opiekowała się chorą matką, Swoje wszystkie uczucia intensyfikowała w wierszach -  

Stworzyła blisko 1800 wierszy, z których za jej życia opublikowano zaledwie kilka.

Nadzieja

"Nadzieja" jest tym upierzonym
Stworzeniem na gałązce
Duszy - co śpiewa melodie
Bez słów i nie milknące -

W świście Wichru brzmi uszom najsłodziej -
I srogich by trzeba Nawałnic -
Aby spłoszyć ptaka maleńkiego,
Co tak wielu zdołał ogrzać i nakarmić -

Śpiewał mi już na Morzach Obcości -

W Krainach Chłodu -
Nie żądając w zamian Okruszka -
Choć konał z Głodu.

Emily Dickinson

135. 

Wody - uczy pragnienie.
Brzegu - morskie przestrzenie.
Ekstazy - ból tępy jak ćwiek -
Pokoju - o Bitwach pamięć -
Miłości - nagrobny Kamień -
Ptaków - Śnieg.

To, czegośmy się bali, przyszło 

 To, czegośmy się bali, przyszło,
Lecz mniej przerażające -
Lęk trwał tak długo, że się zdało
Niemal logicznym końcem -
Przed każdą Grozą - jest Prób seria  -
Przed Rozpaczą - Przymiarka -

Ciężej jest wiedzieć, że coś Czeka 
Nas - niż że nami Targa -
A Przymierzanie Najgorszego -
Rankiem- gdy nas oniemi -
Straszniejsze - niż gdy jest nam Strojem
Do końca dni na Ziemi. 

W tym, że nie zdarzy się na nowo,

Jest cała słodycz życia.

Takiej pewności żadna inna

Wiara nam nie użycza.

 

Jeśli coś będzie, to najwyżej

W odrębnym stanie czy bycie —

Ta pewność budzi w nas apetyt

Dokładnie odwrotny: na życie.

 

wiersze tłum.. Stanisław Barańczak

Jan Twardowski - Wiersze

„Trudno być tylko samemu ze światem swoich przeżyć. 

Pisanie jest szukaniem kogoś bliskiego, rodzajem rozmowy, zwierzenia. 

Wierszem można dzielić się jak opłatkiem.

 Obdarowywać dobrocią, serdecznością odrzucając to, co zatrute nienawiścią, złością, sporami. 

Wiersze wnoszą ład i harmonię, odtruwają i odkażają naszą rzeczywistość. 

Uczą ładnego słowa. Tworzą świat, może dla kogoś naiwny, ale poczęty z dobrej woli.”

Jan Twardowski

Jerzy Kamil Weintraub-Krzyżanowski - Popiół

Popiół

Cóż, żeś większy od ciszy, która w tobie narasta, 
że gdy zechcesz, podpalisz ją słowem, 
i jak drzewo, co w cieniu kryje ludzi i miasta, 
buchniesz w niebo płomieniem jodłowym? 

Lecz czym jesteś naprawdę? Krótkotrwałym płomieniem, 
echem wspomnień, wypaloną wiosną.
Gdy powrócisz na ziemię, wiatrem będąc i cieniem, 
nawet trawy twój popiół przerosną. 

Jerzy Kamil Weintraub-Krzyżanowski

Ur. 1916 w Piotrogrodzie Zm.1943 w Warszawie,

Poeta, tłumacz, publicysta i satyryk. Przed wojną zdążył wydać dwie książki poetyckie, utrzymane w duchu katastrofizmu i tzw. drugiej awangardy. Przyjaciel Krzysztofa Kamila Baczyńskiego,

 

Halina Poświatowska - Trzeba nam dużo prostych słów

trzeba nam dużo prostych słów
jak
chleb
miłość
dobroć
aby ślepi w ciemności
nie zgubili
właściwej drogi

trzeba nam dużo ciszy ciszy
i w powietrzu i w myśli
abyśmy usłyszeli głos
cichy nieśmiały głos
gołębi
mrówek
ludzi
serc

 
i ich bolesny krzyk
pośród krzywd
pośród tego wszystkiego
co nie jest
ani miłością
ani dobrocią
ani chlebem.

Halina Poświatowska

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

 

Nieczytanie - Wisława Szymborska

Do dzieła Prousta

nie dodają w księgarni pilota,

nie można się przełączyć

na mecz piłki nożnej

albo na kwiz, gdzie do wygrania volvo.

Żyjemy dłużej,

ale mniej dokładnie

i krótszymi zdaniami.

Podróżujemy szybciej, częściej, dalej,

choć zamiast wspomnień przywozimy slajdy.

Tu ja z jakimś facetem.

Tam chyba mój eks.

Tu wszyscy na golasa,

więc gdzieś pewnie na plaży.

Siedem tomów – litości.

Nie dałoby się tego streścić, skrócić,

Albo najlepiej pokazać w obrazkach.

Szedł kiedyś serial pt. Lalka,

ale bratowa mówi, że kogoś innego na P.

zresztą, nawiasem mówiąc, kto to taki.

Podobno pisał w łóżku całymi latami.

Kartka za kartką,

z ograniczoną prędkością.

A my na piątym biegu

i – odpukać – zdrowi.

Wisława Szymborska

Adam Zagajewski - Maj, wieczór

Maj, wieczór

Maj, wieczór, ciepła nieskończoność

Oswojone powietrze mówi wieloma językami

Łąka przebrana za zwykłego wieśniaka

wyrusza w daleką drogę do miasta

Ciemny ptak jak smyczek uwija się

wokół masywnych skrzypiec dębu

Długo

Powoli

Nieskończenie wolno

Zasypia majowy dzień

Zmierzch spada jak czarna zasłona którą

fotograf - albo kat - zarzucał na głowę

i jeszcze godzinami fosforyzuje ciemność

Tak tonęły żaglowce, niemo

Tak topnieje alpejski lodowiec

Stygnie młodość

Adam Zagajewski

 

Wspomnienia

Odwiedzaj swoje wspomnienia,

Uszyj dla nich płócienne pokrowce.

Odsłoń okna i otwórz powietrze.

Bądź dla nich serdeczny i nigdy

nie daj im poznać po sobie.

To są twoje wspomnienia.

Myśl o tym, kiedy płyniesz

w sargassowym morzu pamięci

i trawa morska zarasta ci usta.

To są twoje wspomnienia, których

nie zapomnisz aż do końca życia.

Adam Zagajewski

Wisława Szymborska - Zdarzyć się mogło.

 

Zdarzyć się mogło.
Zdarzyć się musiało.
Zdarzyło się wcześniej. Później. Bliżej. Dalej.
Zdarzyło się nie tobie.

Ocalałeś, bo byłeś pierwszy.

Ocalałeś, bo byłeś ostatni.

Bo sam. Bo ludzie. Bo w lewo. Bo w prawo.

Bo padał deszcz. Bo padał cień.

Bo panowała słoneczna pogoda.

Na szczęście był tam las.

Na szczęście nie było drzew.

Na szczęście szyna, hak, belka, hamulec,

framuga, zakręt, milimetr, sekunda.

Na szczęście brzytwa pływała po wodzie.

Wskutek, ponieważ, a jednak, pomimo.

Co by to było, gdyby ręka, noga,

o krok, o włos

od zbiegu okoliczności.

Więc jesteś? Prosto z uchylonej jeszcze chwili?

Sieć była jednooka, a ty przez to oko?

Nie umiem się nadziwić, namilczeć się temu.

Posłuchaj,

jak mi prędko bije twoje serce.

Wisława  Szymborska .

 

HENRYK ZBIERZCHOWSKI - i Jan Twardowski

Dwa różne wiersze, różnych poetów - o tym samym, ale nie tak samo:

 

Henryka Zbierzchowskiego   

Pociecha

Wszystko mój bracie czytam z twoich ócz.

Wiem, co twój spokój niszczy i uśmierca,

Bowiem już dawno odnalazłem klucz

Do twego serca.

Patrzę na ciebie i wiem nie od dziś,

Żeś jakąś krzywdę w duszy wyolbrzymił

I żeś tą krzywdą i serce i myśl

Do dna zadymił.

Wiem, że potrzeba kilka dobrych słów,

A z smugi cienia znów cię wyprowadzę

I z zadymionych okien duszy znów

Obetrę sadzę.

I będziesz dziwił się jak błahe jest

To, co dla ciebie miało tyle treści,

Jak niepotrzebnym był tragiczny gest

I zgrzyt boleści.

Jak łatwo odpadł z piersi twojej głaz,

Jak świat cię cieszy, gdyś już był za światem —

Człowiek zapędza się sam w cierpień las

I jest swym katem.

Henryk Zbierzchowski

I Jana Twardowskiego:

Nic

Jakie to dziwne
tak bolało
nie chciało się żyć
a teraz takie nieważne
niemądre
jak nic.

JULIAN TUWIM - Lokomotywa

                     

                   UFF JAK   GORĄCO!!!

Stoi na stacji lokomotywa,
Ciężka, ogromna i pot z niej spływa -
Tłusta oliwa.
Stoi i sapie, dyszy i dmucha,
Żar z rozgrzanego jej brzucha bucha:

Buch - jak gorąco!
Uch - jak gorąco!
Puff - jak gorąco!
Uff - jak gorąco!

Już ledwo sapie, już ledwo zipie,
A jeszcze palacz węgiel w nią sypie.

Wagony do niej podoczepiali
Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali,
I pełno ludzi w każdym wagonie,

A w jednym krowy, a w drugim konie,
A w trzecim siedzą same grubasy,
Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy.
A czwarty wagon pełen bananów,
A w piątym stoi sześć fortepianów,
W szóstym armata, o! jaka wielka!
Pod każdym kołem żelazna belka!
W siódmym dębowe stoły i szafy,
W ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy,
W dziewiątym - same tuczone świnie,
W dziesiątym - kufry, paki i skrzynie,

A tych wagonów jest ze czterdzieści,

Sam nie wiem, co się w nich jeszcze mieści.

Lecz choćby przyszło tysiąc atletów
I każdy zjadłby tysiąc kotletów,
I każdy nie wiem jak się natężał,
To nie udźwigną - taki to ciężar!

Nagle - gwizd!
Nagle - świst!
Para - buch!
Koła - w ruch!
Najpierw
powoli
jak żółw
ociężale
Ruszyła
maszyna
po szynach
ospale.
Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem,
I kręci się, kręci się koło za kołem,
I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,
I dudni, i stuka, łomoce i pędzi.

A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!
Po torze, po torze, po torze, przez most,
Przez góry, przez tunel, przez pola, przez las
I spieszy się, spieszy, by zdążyć na czas,

Do taktu turkoce i puka, i stuka to:
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to,
Gładko tak, lekko tak toczy się w dal,
Jak gdyby to była piłeczka, nie stal,
Nie ciężka maszyna zziajana, zdyszana,
Lecz raszka, igraszka, zabawka blaszana.

A skądże to, jakże to, czemu tak gna?
A co to to, co to to, kto to tak pcha?
Że pędzi, że wali, że bucha, buch-buch?
To para gorąca wprawiła to w ruch,
To para, co z kotła rurami do tłoków,
A tłoki kołami ruszają z dwóch boków
I gnają, i pchają, i pociąg się toczy,
Bo para te tłoki wciąż tłoczy i tłoczy,,
I koła turkocą, i puka, i stuka to:
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to! 

Julian  Tuwim.

Było poważnie, świątecznie, majowo, narodowo ..... czas na uśmiech.

Andrzej Waligórski

Bawiąc - uczyć

Drogą okólną, niepozorną
To tatuś niesie album porno,
co mu pożyczył pan Kowalczyk!

ktoś się podkrada jak padalczyk:

To tatuś porno w dom przemyca,
a nie chcąc by mamie wpadł do rączek,
od tyłu, od ogródka kica
jakby króliczek lub zajączek!
Kica po grządce i po skwerku,
i strach, i zachwyt ma na licu,
czasem w ten album zerku - zerku,
a potem dalej kicu - kicu!

Album jest piękny i wesoły,

różne w nim rzeczy są podane,
na przykład są dwie panie gole,
które się bawią w panią z panem!
Aż się tatkowi uszki pocą,
aż rączki w podnieceniu ściska...
W swoim łóżeczku, późną nocą,
obejrzy to dokładnie z bliska.

Lecz jaki chytrus bywa z tatki!
Zanim się weźmie za czytanie -
wsadzi ten album do okładki
z książki uczonej niesłychanie,
żeby mieć haka na mamusię,
kiedy się zbudzi nieprzytomnie
i spyta: - Co ty czytasz, Niusiek?
To on odpowie: - Ekonomię...!

I zacznie dukać różne słowa,

takie jak: - Procent, strajk, recesja,
rentowność, wartość dodatkowa,
polucja... O pardons, progresja...

Noc płynie... Gdzieś tam sowa huczy...
Czasami wiatr przez szpary gwiźnie...
Nasz tatko się i seksu uczy,
i ekonomii przy tym liźnie,
i grzeje sobie w łóżku kości,
zamiast się gdzieś po knajpach włóczyć.
Tak wzrasta poziom świadomości,
i o to chodzi:
bawiąc - uczyć!

Andrzej Waligórski

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

CYPRIAN KAMIL NORWID 

            Moja piosnka  

Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba

Podnoszą z ziemi przez uszanowanie

Dla darów Nieba....

Tęskno mi, Panie...

Do kraju tego, gdzie winą jest dużą

Popsować gniazdo na gruszy bocianie,

Bo wszystkim służą...

Tęskno mi, Panie...

Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony

Są, jak odwieczne Chrystusa wyznanie,

"Bądź pochwalony!"

Tęskno mi, Panie...

Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,

Której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie,

Równie niewinnej...

Tęskno mi, Panie...

Do bez-tęsknoty i do bez-myślenia,

Do tych, co mają tak za tak - nie za nie,

Bez światło-cienia...

Tęskno mi, Panie...

Tęskno mi owdzie, gdzie któż o mnie stoi?

I tak być musi, choć się tak nie stanie

Przyjaźni mojej...

Tęskno mi, Panie 

CYPRIAN KAMIL NORWID 

Adam Ziemianin - Przyda się taka chwila

 

Przyda się taka chwila

Daj nam oddechu
pełną garść
Na chwilę - Boże
zwolnij czas

Niech choćby czasem
maj nam trwa
Tyle o stycznie
trzy lub dwa

Daj nam miłości 
pełną garść
Na chwilę - Boże
zwolnij czas

Niech nie ucieka
tak jak mgła
Niech się dodaje 
dzień do dnia

Czasu Ci Boże

nie ubędzie
Ty wszystko możesz
jesteś wszędzie

A nam się przyda
taka chwila
Żeby nad życiem 
się zatrzymać

Adam Ziemianin

Jacek Kaczmarski - Ballada o poranku pierwszomajowym

Ballada sprzed 50 lat. 

To była piąta rano dnia pierwszego maja.
Do domu jechałem tramwajem.
Prócz mnie dwóch było panów i jeden miał transparent,
A drugi ciemne okulary.
Jechała też kwiaciarka od kwiatów czerwona,
Których burzę trzymała w ramionach.
Ból głowy oraz karku nie zmieniał myśli nurtu –
Gdzie w święto dostanę jogurtu.

Gdzieś wsiadł zawiany facet i po minutach paru
Kląć zaczął Partię i Naród.
Że właśnie skończył pracę i wypił sobie trochę,
Bo iść mu kazali na pochód.
Dwadzieścia godzin! krzyczy – to mówią dla was mięta,
A przecież dziś wasze jest święto!
Wy klasy robotniczej jedność rozbijacie!
Wy, mówią, nam zawód sprawiacie!

Tu przerwał, chwilę drzemał, lecz było mu twardo,
Potem spojrzał na kwiaty z pogardą.
Ty, mówi, wstydu nie masz, zarabiasz na pochodzie!
I gówno cię reszta obchodzi!
A ty w okularach, ty też na pochód pchasz się!
Oj bo je stracisz w masie!
Nie będzie czym zasłaniać, jak ci je strącą z głowy,
Tych twoich gał judaszowych!

Ty z dyktą tam na kiju, jak taki żeś zgniewany –
Czego napis odwracasz do ściany?
Wsadź mordę se na patyk i górą nieś nad tłumy,
Żeby lepiej widzieli z trybuny!
Pan z transparentem nie patrząc już na niego
Powiada do motorniczego –
Po milicjanta skoczę, zatrzymaj się pan teraz
I temu drzwi nie otwieraj,

Drzwi za nim się zamknęły zapadła ciężka cisza.
Tylko ten uwięziony dyszał.
Czym ty mnie straszysz – udał, że wcale się nie boi –
No czemu ten tramwaj stoi?
Kwiaciarka przerażona, a facet w okularach
Coś w dali dojrzeć się stara.
No dobra idę sobie – słyszymy głos tamtego –
No otwórz (do motorniczego).

Pokrzyczał, ale widząc że ten mu nie otwiera –
Dam ja ci! – powiada – cholero!
Podnosi się i idzie i pięścią się zamierza –
I otwarte już drzwi jak należy.
Coś mruknął poszedł sobie i tamten wszedł po chwili.
W milczeniuśmy dalej ruszyli.
„Milicjant posterunku opuścić nie miał prawa
Dlatego ten bandzior nam nawiał”.

– Okazał pan postawę – pociesza go kwiaciarka –
– Szlachetność jest dużo warta! –
Rzekł okularnik z troską obywatelską krótko.
Inni gębę zamknęli na kłódkę.

Do domu przyjechałem, włączyłem telewizor,
Jogurtu w lodówce nie miałem,
Usiadłem w fotelu i nagle patrzę – idą!
I wszystkich w pochodzie widziałem!

Jacek Kaczmarski
1976

Anna Kamieńska - CO TO JEST MIŁOŚĆ

Tamara de Łempicka

Co to jest miłość nie pamiętasz
Już nie przypomni ci jej

Muzyka czysta i wino wieczora
Nawet wiosenny deszcz
Pod jednym parasolem
Łaska jest łaską więc może być zabrana

Czy to jest miłość wracać do początku
Do dwóch zwiniętych w sobie rąk

I jeszcze głębiej w sen w którym wiruje
Młodość obłędny snop pszenicy w tańcu

Ale to nie to

To wezbranie krwi

A miłość to gdy odejmą ci słuch
I wzrok i głos i wszelkie siły
A ty
Ty jeszcze idziesz chwaląc żniwo życia
I w środku samotności odnajdujesz
Tak tam w środku jeszcze coś jest
Czy to jest miłość.

 Anna Kamieńska.