21/22 luty - Święto Dziadka i Babci..... wiersze z przymrużeniem oka o nich i dla nich.

BABCIA

Babci już dawno umarł mąż,
a starość była tą cięciwą,
która coraz bardziej zaokrąglała łuk jej pleców.
 
Bała się też bardzo samotności
i dlatego miała wiele kotów -
fałszywych książąt Albrechtów,
które w hołdzie składały jej myszy
na czerwonym dywaniku pokoju

Jerzy Duda Gracz. 

Oprócz tego babcia
ubierała na noc krzesło w ubranie swego męża,
wkładała na laskę jego kapelusz,
żeby mieć wrażenie, że ktoś siedzi obok niej.

 

Zawsze potem, gdy drzemała nad ranem,
wydawało jej się,
że to jak dawniej wrócił właśnie z nocnej zmiany z fabryki jej stary.
I że jak zwykle usiadł i czeka, aż się ona obudzi...

Jerzy Harasymowicz. 

Andrzej Waligórski - KŁOPOTLIWY DZIADUNIO

Zyzio ma auto, Jaś - dryg do tańca,

Ja mam w rodzinie dziadka-powstańca.

Jest to niezwykle dziwny przypadek,

Że naszych czasów dożył ów dziadek.

lecz ma bumagę, a w niej pisanie

Że kościuszkowskie przeżył powstanie.

ma również piękny dyplom uznania

Za walki w czasie tego powstania.

Codziennie z rana, już o świtaniu

Dzadek zaczyna... o powstaniu.

- Kiedyś - powiada, zdjąwszy szlafmycę

- pamiętam, szliśmy pod Racławice.

konie się wlokły nóżka za nóżką.

A ja gadałem z Tadziem Kościuszką.

Jak dziś pamiętam - tu piach, tam krzaki,

I las, a z lasu lecą kozaki...

Dzień mija z wolna, wieczór zapada,

A dziad - powstaniec gada i gada.

Świecą mu oczki, płoną mu uszki,

A ja mam dosyć pana Kościuszki

Z jego przysięgą, szablą, proporcem,

Z tymi kosami co to je sztorcem,

Oraz z Bartoszem Głowackim, który

Czapkę, czy głowę wsadził do dziury...

Zaś jako chłopczyk, chodząc na lekcje

Bardzo lubiłem tę insurekcję,

A dziś myśl o niej odrazę wzbudza

Przez tego dziadka co mnie zanudza.

Już jego przygód jam nie ciekawy,

Mam swoje bliższe, ważniejsze sprawy,

On opisuje swoje puf-pafy,

A ja z rozpaczy wlazłbym do szafy.

On opowiada jak go męczono.

A ja o dżezie chcę gadać z żoną.

On o Kilińskim szewcu mi truje.

A ja się martwię, że syn ma dwóję.

Gada, że byli krzepcy i śliczni.

Męscy, wspaniali i romantyczni.

Że mieli mnóstwo niezwykłych przygód,

że hartowali się wśród niewygód,

Że mieli cele i ideały,

Bij, zabij, hurra, wszyscy na wały,

Bagnety błyszczą, sztandar powiewa,

Bul bul... gadulstwo już mnie zalewa...

Wyście cyniczni, a my - na szańcu!!!

- Boże... jak ciężko żyć wśród powstańców!

Andrzej Waligórski.

Wisława Szymborska - Miłość od pierwszego wejrzenia"

Oboje są przekonani,

Piękna jest taka pewność,
ale niepewność jest piękniejsza.

że połączyło ich uczucie nagłe.

Sądzą, że skoro nie
znali się wcześniej,
nic miedy nimi nigdy się nie działo.
A co na to ulice, schody, korytarze,
na których mogli się od dawna mijać?

Chciałabym ich zapytać,
czy nie pamietają -
może w drzwiach obrotowych
kiedyś twarzą w twarz?
jakieś "przepraszam" w ścisku?
głos "pomyłka" w słuchawce?
- ale znam ich odpowiedź.
Nie, nie pamietają.

Bardzo by ich zdziwiło,
że od dłuższego już czasu
bawił się nimi przypadek.

Jeszcze nie całkiem gotów

zamienić się dla nich w los,
zbliżał ich i oddalał,
zabiegał im droge
i tłumiąc chichot
odskakiwał w bok.
Były znaki, sygnały,
cóż z tego, że nieczytelne.

Może trzy lata temu
albo w zeszły wtorek
pewien listek przefrunął
z ramienia na ramię?
Było coś zgubionego i podniesionego.
Kto wie, czy już nie piłka
w zaroślach dzieciństwa?

Były klamki i dzwonki,
na których zawczasu
dotyk kladł się na dotyk.
Walizki obok siebie w przechowalni.
Był może pewnej nocy jednakowy sen,
natychmiast po zbudzeniu zamazany.

Każdy przecież początek
to tylko ciąg dalszy,
a księga zdarzeń
zawsze otwarta w połowie.

Wisława Szymborska 

Mariusz Parlicki i Jonasz Kofta o miłości

 

 Jaka bądź miłość.

Miłość wyryta na kłódce,

miłość opita przy wódce,
ta wydrapana na drzewie
i ta, o której nikt nie wie,

miłość spóźniona, zbyt wczesna,
miłość radosna, bolesna,
ta skryta i ta pełną piersią,
kolejna, choć zawsze jest pierwszą,
miłość ta, którą się śniło,
jaka bądź, ważne, że miłość.

Mariusz Parlicki

Jonasz Kofta

Co to jest miłość

Nie wiem
Ale to miłe
Że chcę go mieć
Dla siebie
Na nie wiem
Ile

Gdzie mieszka miłość
Nie wiem
Może w uśmiechu
Czasem ją słychać
W śpiewie
A czasem
W echu
 

Co to jest miłość
Powiedz
Albo nic nie mów

Ja chce cię mieć
Przy sobie
I nie wiem
czemu.

Jonasz Kofta

- Jolanta Herman - Opowieści starej fotografi

Stara pożółkła fotografia,

W rodzinnym albumie...
Przez przypadek?

Pani w zabawnym kapeluszu,
Wąsy u pana jak na maskaradę…

Dziewczynka z tekturowym pajacem ,
Takim śmiesznym pajacem na sznurku,
Smutna czy zamyślona…
I chłopczyk w marynarskim mundurku.
Babcia przy lampie …okulary,
Może coś czyta…pisze…
Młoda kobieta gra na fisharmonii,
Cicho,chyba muzykę słyszę…
Oficer taki dumny,
Szabla połyskiem jeszcze świeci
I jakaś matka nad kołyską,
W kołysce… śpi smacznie dwoje dzieci.
Stara pożółkła fotografia,
Z tej bezimiennej opowieści,
W rodzinnym albumie

Nie przez przypadek
I tyle ciekawych zawiera treści.

- Jolanta Herman 

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Andrzej Waligórski - Ostatnia defilada

Już od kilku lat ciągle to samo,
Gnie się i wali konstrukcja cała:
Moje dziewczyny wychodzą za mąż,
Właśnie kolejna mi się urwała.

Idą prześliczne, smukłe i tęskne,
Jedna za drugą, w długim pochodzie,
A każda z nich mi zwiastuje klęskę,
Bo mnie zostawia solo na lodzie...

Kudłaci wiodą je troglodyci,
Z którymi bym się równał daremnie,
Bo choć biedniejsi i niedomyci,
Są o ćwierćwiecze lepsi ode mnie...

Bywajcie zdrowe, piękne dziewuszki,
Teraz ktoś inny da wam na ciuchy,
Wkrótce wyrosną wam pewnie brzuszki,
Zjawią się wózki, smoczki, pieluchy...

Defilujecie przede mną dziarsko,
Z uśmiechem szczęścia i rezygnacji...
Tak Napoleon z gwardią cesarską
Żegnał się w przeddzień swej abdykacji.

Ja, chociaż berła też zrzec się muszę,
Lecz was nie zdradzę i nie zawiodę,
Okiem nie mrugnę, brwią nie poruszę,
Morda na kłódkę, klucz od niej w wodę!

Ale w muzeum swoich pamiątek
Wszystkie was uczczę, wszystkie docenię,
Każda mieć będzie mały zakątek
Na mojej Elbie czy na Helenie...

Szpadę swą złamię, w domu osiędę,

Do gospodarskich zajęć się nagnę,

Bo co? Ziem nowych już nie zdobędę,

Stare podziwiam, lecz ich nie pragnę.

Ale na razie na baczność szpada,

Uśmiech na ustach, nie poznać z miny,

Że to ostatnia już defilada...

Dzięki za wszystko!

Czołem dziewczyny!

Andrzej Waligórski

Thomas Hardy - Milczenia

Jest milczenie gaju, co wiatrem dyszał,
A teraz w ciszy tonie,
I jest dzwonnicy cisza,
Kiedy przeciągłe umilkło podzwonne.

I jest samotnego stawu milczenie,
Gdzie ktoś utonął. Ani
Traszka tędy nie przemknie,
Ani żaba nie pluśnie w tej otchłani.

Lecz pustego domu cisza zaklęta,
Gdzie się człowiek urodził,
Żył i miał huczne święta –
Ta wszystkie cisze swą pustką przechodzi!

Nie ma już pieśni, które pamiętamy.
Dom się, ten dom znajomy,
Z oślepłymi oknami,
Zdaje – umarły? W modłach zatopiony?

Jakby już żadna nie istniała siła,
Co by przemogła cienie,
By przeszłość pozwoliła
Żywemu „Teraz” rozbić grobu odrętwienie.

Thomas Hardy
przełożył Zygmunt Kubiak

Rabindranath Tagore - Pieśni ofiarne -/ Ogrodnik

 

Rabindranath Tagore ' /1861 -  1941/  indyjski poeta, prozaik, filozof, kompozytor, malarz, pedagog  -   pierwszy indyjski i pierwszy spoza Europy laureat Nagrody Nobla przyznanej za jego głęboko wrażliwą, świeżą i piękną poezję. Choć nie był aktywnym agitatorem politycznym, Tagore odegrał moralną i intelektualną rolę w walce o niepodległość Indii.

Pieśni ofiarne 

35

Gdzie umysł nie zna trwogi i gdzie wysoko się zwykło nosić głowę,
Gdzie wiedza jest swobodna,
Gdzie świat nie jest pokrajany na cząstki ciasnymi ścianami domostw,
Gdzie słowa wynikają z głębokiej prawdy,
Gdzie niestrudzone dążenie wyciąga ramiona w stronę doskonałości,
Gdzie czysta rzeka rozumu nie gubi się w ponurych, pustynnych piaskach martwego nawyku,
Gdzie umysł podąża za tobą naprzód, ku coraz bardziej rozległym myślom i czynom,

W takim niebie wolności, Ojcze, niechaj się obudzi mój kraj.

Rabindranath Tagore

Ksmil Niewiński - Kwiat paproci

 

Ogrodnik

 Kto jesteś, czytelniku, ty, za sto lat odczytujący me 

                                                  wiersze?

Nie mogę ci przesłać ani jednego kwiatu z obfitości tej wiosny,

ani pasemka złota z tamtych obłoków.

Drzwi otwórz i wyjrzyj na dwór.

We własnym rozkwitłym ogrodzie nazrywaj wspomnień pachnących o kwiatach, 

co znikły sto lat temu.

W radości swego serca poczujesz może tę radość, 

która śpiewała w pewien ranek wiosenny, 

śląc wesoły głos poprzez sto lat.

Rabindranath Tagore

przełożył Robert Stiller

Krzysztof Ćwikliński - Stary wiersz

 

Teraz jest tylko cisza i piołun w lawendzie
Jej zapachem pijany ku ziemi się chyli...
I widzisz, Kochanie, doszliśmy tej chwili,
Kiedy jeszcze jesteśmy. Jutro nas nie będzie...

Jutro już nas nie będzie... Tani melodramat.
Łza w loży uroniona nad kiepskim aktorem.
I każde z nas do siebie powróci wieczorem
Na wyblakły konterfekt w zakurzonych ramach.

I pomyślisz, Kochanie, przed małym lusterkiem
Srebrne włosy gładząc, że jak dziś w teatrze
Tak my śmieszni byliśmy... I wtedy czas zatrze
To wszystko, co przed laty takie było wielkie...

Krzysztof Ćwikliński 

ANTONI LANGE *** (Nic tak nie boli jako śmierć marzenia...)

Antoni Lange  - nazywany "mistrzem poezji refleksyjnej"  

 

Szersza wzmianka o nim -w poście z 1 grudnia 2023r, 

Nic tak nie boli jako śmierć marzenia...

Nic tak nie boli jako śmierć marzenia,
W grób składasz serca najdroższe Sezamy,
Które nam życie całunem ocienia,
I już nie mamy ich — i nic nie mamy!

Ból jeden został, głuchy a jałowy:
Próżno chcesz śmiechem zobojętnić duszę,
Próżno mądrymi ją biczujesz słowy,
Próżno ją kalasz w szałów zawierusze.

Serce ci pękło, ale jeszcze boli,
A może więcej, niźli gdyby żyło...
Marzenie twoje — w mogił aureoli —
Ściga cię wiecznie żywe za mogiłą.

Tak było piękne jak promienie tęczy,
I oto w nicość woń ich się rozcieńczy —
Barwy pobladły, tęcza się rozwiała...
Tylu kwiatami jego zorza drgała...

A ono przecież jeszcze żyje we mnie —
I wciąż mię ściga i za mną się wlecze.
Piękniejsze było — szepcze mi tajemnie —
Nad wszystkie dzieła człowiecze!

Antoni_Lange/

*** (A jednak mimo pomarszczone skronie...)

A jednak mimo pomarszczone skronie,

Pomimo łzami przesiąkłe źrenice,

Pomimo drżące, załamane dłonie,

Pomimo żale, pomimo tęsknice:

Pod rozczarowań cmentarzyskiem smutnem,

Co twarz mi w wieczną przyodziały bladość,

Pod snów umarłych całunowem płótnem —

Na dnie mej duszy drga tajemna radość.

Na dnie najgłębszem, pod zgliszczem tysiąca

Bólów kamiennych — niby kwiat zdeptany —

Na pół umarła, lecz jeszcze drgająca

Radość tkwi we mnie — atom niedojrzany.

Jak gdyby sama siebie się wstydziła,

Że jeszcze może kwitnąć w mojej duszy:

Czasem mi tylko echo swe zasyła,

Jak kroplę rosy śród spieki i suszy.

Czasem na mgnienie lub krócej od mgnienia

Niespodziewany czar ją wywoływa,

I naraz radość moja wypromienia

I wstaje czysta, ogromna i żywa.

I wszystkie mroki rozpędza; ruiny

Odchyla naraz, i cmentarne zwłoki

Ożywia! Iście źródło, co w wyżyny

Tryska z podziemnej gdzieś fali głębokiej.

Przebudza naraz młodych lat szlachetność,

Przywraca światło i piękność i wiarę:

I w barw tęczowych przyodziewa świetność,

Co się zdawało zniknione i szare.

Przenika wszystko — niby kwiatów wonie,

Które moc swoich ożywczych nektarów

W spragnionem wiosny rozlewają łonie:

Lecz dusza mało napotyka czarów. 

Antoni Lange

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

 

Wisława Szymborska - Możliwości

 

Wolę kino.
Wolę koty.
Wolę dęby nad Wartą.
Wolę Dickensa od Dostojewskiego.
Wolę siebie lubiącą ludzi
niż siebie kochającą ludzkość.

Wolę mieć w pogotowiu igłę z nitką.
Wolę kolor zielony.
Wolę nie twierdzić,
że rozum jest wszystkiemu winien.

Wolę wyjątki.
Wolę wychodzić wcześniej.
Wolę rozmawiać z lekarzami o czymś innym.
Wolę stare ilustracje w prążki.
Wolę śmieszność pisania wierszy
od śmieszności ich niepisania.

Wolę w miłości rocznice nieokrągłe,
do obchodzenia na co dzień.

Wolę moralistów,
którzy nie obiecują mi nic.

Wolę dobroć przebiegłą od łatwowiernej za bardzo.
Wolę ziemię w cywilu.
Wolę kraje podbite niż podbijające.
Wolę mieć zastrzeżenia.
Wolę piekło chaosu od piekła porządku.
Wolę bajki Grimma od pierwszych stron gazet.
Wolę liście bez kwiatów niż kwiaty bez liści.
Wolę psy z ogonem nie przyciętym.
Wolę oczy jasne, ponieważ mam ciemne.
Wolę szuflady.
Wolę wiele rzeczy, których tu nie wymieniłam,
od wielu również tu nie wymienionych.

Wolę zera luzem
niż ustawione w kolejce do cyfry.

Wolę czas owadzi od gwiezdnego.
Wolę odpukać.
Wolę nie pytać jak długo jeszcze i kiedy.

Wolę brać pod uwagę nawet tę możliwość,
że byt ma swoją rację.

(1986r)

Leszek Długosz -- I tak mijają ludzi twarze

 

 I tak mijają ludzi twarze

Jeszcze gdzieś w szufladzie mam

Fotografie z dawnych lat

Bliskie kiedyś, jakże bliskie twarze

Furtka w ogród jeszcze drży                             
Jeszcze biegnę w tamte dni

Na werandzie cień się kładzie
Późne lato, kwitną dalie

Zapach kawy z okna płynie
Na pianinie „Für Elise”
Boże, szepnę który raz
Jakżeż to możliwe tak
Z krwi i z kości, z łez, z radości
Wszystko żywe
Wszystko dzisiaj jak niebyłe
Wszystko jak zetlały film

Migotliwe cienie dni
Czy to było, czy się śniło
Gdzie to poszło, gdzie to mieszka
Gdzie to, co dziś z tyłu

I tak mijają ludzi twarze
I z wczorajszych zdarzeń
Cichną głosy, wiatr roznosi
Po rozstajach koleiny dróg

I tak mijają ludzi twarze
A oddzielnym szlakiem ich marzenia
Gdzieś wysoko, gdzieś tam w chmurach
Wraz z chmurami mkną

Życie – teatr, znana pieśń
Ach i kwestią może jest
W jakiej sztuce, jaką postać
Jaką postać właśnie gramy

Dziś Romeo, Julia dziś
Letnich nocy czułe sny
Lecz już zmiana dekoracji
Lecz już gdzieś na bocznej stacji
Biegną szare, monotonne suną dni

Życie - teatr słuszna pieśń
Ach i kwestią może jest
Co reżyser nam tu przyznał
W cośmy sami się wrobili
Miłość gniew i który raz
Utraconych złudzeń smak

Repertuar się powtarza
Lecz znów leci, nic nie zważa
Lecz do świecy znowu leci nowa ćma

Miłość gniew i jeszcze raz
Utraconych złudzeń smak
I doprawdy jak w teatrze
Jak w Beckettcie tylko patrzeć
Już wynoszą nas na śmieci

Rudyard Kipling - List do syna

Rudyard Kipling /ur. 30 grudnia 1865, Bombaj, Indie  - 
zmarł 18 stycznia 1936, Londyn, Wielka Brytania/ 

Angielski pisarz opowiadań, poeta i powieściopisarz.

Autor opowieści i wierszy o brytyjskich żołnierzach w Indiach oraz znanej nam z dzieciństwa książki "Księga dżungli"  

(jako mlody chłopiec spędził kilka lat w kolonialnych Indiach co nie pozostalo bez wpływu na jego twórczość)

W 1907 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury .

List do syna

Jeżeli spokój zachowasz, choćby go stracili
Ubodzy duchem, ciebie oskarżając;
Jeżeli wierzysz w siebie, gdy inni zwątpili,
Na ich niepewność jednak pozwalając.
Jeżeli czekać zdołasz, nie czując zmęczenia,
Samemu nie kłamiesz, chociaż fałsz panuje,
Lub nienawiścią otoczon, nie dasz jej wstąpienia,
Lecz mędrca świętego pozy nie przyjmujesz.

Jeżeli masz marzenia, nie czyniąc ich panem,
Jeżeli myśląc, celem nie czynisz myślenia,
Jeżeli triumf i porażkę w życiu napotkane
Jednako przyjmujesz oba te złudzenia.

Jeżeli zniesiesz, aby z twoich ust
Dla głupców pułapkę łotrzy tworzyli,
Lub gmach swego życia, co runął w nów,
Bez słowa skargi wznieść będziesz miał siły.
Jeżeli zbierzesz, coś w życiu swym zdobył,
I na jedną kartę wszystko to postawisz,
I przegrasz, i zaczniesz wieść żywot nowy,
A żal po tej stracie nie będzie cię trawić.
Jeżeli zmusisz, choć ich już nie stanie,
Serce, hart ducha, aby ci służyły,
A gdy się wypalisz, Wola twa zostanie
I Wola ta powie ci: „Wstań! Zbierz siły!”

Jeżeli pokory zniszczyć nie zdoła tłumu obecność,
Pychy nie czujesz, z królem rozmawiając,
Jeżeli nie zrani cię wrogów ni przyjaciół niecność,
I ludzi cenisz, żadnego nie wyróżniając.
Jeżeli zdołasz każdą chwilę istnienia
Wypełnić życiem, jakby była wiekiem,
Twoja jest ziemia i wszystkie jej stworzenia
I – mój synu – będziesz prawdziwym człowiekiem!

Rudyard Kipling 

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

 

Jonasz Kofta – Trzeba marzyć

Żeby coś się zdarzyło

Żeby mogło się zdarzyć

I zjawiła się miłość

Trzeba marzyć

Zamiast dmuchać na zimne

Na gorącym się sparzyć

Z deszczu pobiec pod rynnę

Trzeba marzyć

Gdy spadają jak liście

Kartki dat z kalendarzy

Kiedy szaro i mgliście

Trzeba marzyć

W chłodnej pustej godzinie

Na swój los się odważyć

Nim twe szczęście cię minie

Trzeba marzyć

W rytmie wietrznej tęsknoty

Wraca fala do plaży

Ty pamiętaj wciąż o tym

Trzeba marzyć

Żeby coś się zdarzyło

Żeby mogło się zdarzyć

I zjawiła się miłość

Trzeba marzyć

Jonasz Kofta